Tenin leylak günlerinde

Dünya henüz bize doğru büyürken

Mağmasını soğuturmuş aldanmak

Leylakları dalında üzümü bağında sevmenin zamanlarında akşam kızıllığı

Ne büyük ağrıları varmış zamanın gün görmez iken

Sonsuz uğultusu rüzgarının

Dağlarımızın kokusunu taşırdı ergen alınlarımıza

Dağlarımızın kardeşliğini sulamayaydı terimiz

Bir ada hikayesine doğru yaklaşınca pedalleri

Hızla yaklaştığı kıyıya ağır ağır yanaşırdı, dünya

İlk kez soyundu, dünya…

Öyle aydınlık ki ırmakları soluğu,

İçimizden geçiyordu tenimizdeki yangını serinleterek

“Durduğum bir gündü, diyorum, yüzümü göğe doğurduğum”

Büyükada-2013